buenos tacos

Okienko z taco w galerii handlowej w Łucku: tylko na wynos i z dostawą, bez stolików. Założone przez ukraińskiego weterana.

Jeden twardy warunek: żadnych cukrowych czaszek. Meksykańskie jedzenie sprzedaje się poza Meksykiem tymi samymi trzema obrazkami — makijaż z Dnia Zmarłych, sombrero, kaktus. To ikonografia dwudniowego święta, a pożyczanie jej do sprzedawania lunchu nie mówi nic prawdziwego ani o Meksyku, ani o tym biznesie. Dlatego Dima zaczął od researchu.

Dima czytał meksykańską kulturę ulicy tak, jak czyta ją reklama: nie to, co świat maluje o Meksyku, ale to, co meksykańskie firmy same wieszają na swoich ścianach, talerzach i szyldach. Wróciły cztery wątki.

• Muralizm. Publicznie, na pełną wysokość, w kolorze. Argument za ośmioma kolorami zamiast bezpiecznych trzech.
• Folklor użytkowy. Ceramika i ornament plecionek jako biblioteka wzorów: geometria do przerysowania i do inspiracji.
• Rótulos. Ręcznie malowane szyldy, litery rysowane przez szyldziarza, nigdy składane z fontu. Stąd logotyp jest ilustracją.
• Haft Otomí. Kwiaty, ptaki i zwierzęta na jasnym tle, uderzająco bliskie ukraińskiej wyszywance. Dwie kultury, które nigdy się nie spotkały, zdobią tkaninę tak samo. Dla meksykańskiego lokalu w Łucku to most, na którym stoi cała identyfikacja.

Taco trzymane w dłoni, narysowane ręcznie. Logotyp to liternictwo, a nie typografia, więc używa się go zawsze z plików oryginalnych. Księga Dimy wyznacza pole ochronne, wersję okrągłą na naklejki i szyldy oraz zasadę, która wersja na jakie tło.

Foo do nagłówków, Coolvetica do tekstu, obie z cyrylicą. Do tego zestaw rysunków — papryczki, limonki, kukurydza, awokado i miseczki z salsą — oraz dwa wzory z niego zbudowane. Jeden nawiguje po menu: składnik oznacza sekcję, więc taco wegetariańskie znajduje się wzrokiem, a nie czytaniem.

Pudełko jest całym frontem zamówienia z dostawą — jedynym kawałkiem marki w pomieszczeniu, gdy ląduje na czyimś biurku.

Każde danie ma nazwę po hiszpańsku, pod spodem linijkę ukraińską i gramaturę. Nikt nie musi zgadywać, czym jest burrito con camarón tigre, i nikt nie jest traktowany z góry.

Nie ma tu wnętrza do zaprojektowania: publiczność widzi tylko ladę, fryz i okno. Dlatego lada stała się wzorem — pasy składników i liternictwa rótulo ułożone jak haftowany bordiur, z tkanymi panelami w stylu otomí na obu końcach.

identyfikacja przestaje być plikiem w dniu, w którym zaczynają ją fotografować inni. to stories lokalu z tygodnia otwarcia i repost od odwiedzającej — pudełka w rękach klienta, lada z kolejką i ktoś, kto mówi swoim obserwującym, że otworzyło się meksykańskie miejsce.